Al ruim anderhalf jaar bezoek ik wekelijks een meneer met Lewy Body dementie in het verpleeghuis. Toen ik hem leerde kennen, bracht hij zijn dagen grotendeels alleen door. Zijn kinderen wonen ver weg en contact met andere bewoners ging moeizaam. Toch had hij altijd behoefte aan een gesprekje. Even écht contact.
Elke week is anders. Door zijn vorm van dementie verschilt het hoe hij erbij zit. Afgelopen week trof ik hem diep bedroefd. Hij droeg zijn zwarte pak omdat, zoals hij zei, “het vandaag voorbij is”. Hij voelde dat hij zou sterven.
In plaats van het gevoel weg te praten, luisterde ik naar hem. We hebben het over zijn verdriet gehad, en daarna stelde ik voor om samen door zijn fotoboeken te bladeren. Terwijl we herinneringen ophaalden, kwamen er weer verhalen, glimlachen en lichtheid terug. Zijn stemming veranderde zichtbaar, en bij het afscheid gaf hij me een warme knuffel. Later hoorde ik van de zorg dat hij de rest van de dag opgewekt was en niet meer over zijn dood sprak.
Dat is waarom ik dit werk zo dankbaar vind. Met aandacht en oprechte aanwezigheid kun je verschil maken, al is het maar voor één dag, één persoon.
